Καλές πρακτικές διαχείρισης υδατικών πόρων
- envinow.gr
- πριν από 49 λεπτά
- διαβάστηκε 3 λεπτά
H υιοθέτηση και εφαρμογή αποτελεσματικών πρακτικών ενέχει κομβικό ρόλο σε ότι αφορά στη λειτουργία και διαχείριση των συστημάτων ύδρευσης, άρδευσης και όμβριων υδάτων. Η αποτελεσματική διαχείριση των συστημάτων αυτών, αποτελεί παράγοντα διασφάλισης της μακροπρόθεσμα λειτουργικής, ασφαλούς και οικονομικά βιώσιμης αξιοπιστίας τους.
Η συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση σε νερό για βιομηχανική, γεωργική και οικιακή χρήση σε συνδυασμό με τα ενδεχόμενα, βάσει των διαπιστώσεων της επιστημονικής κοινότητας, φαινόμενα λειψυδρίας, κρούουν των κώδωνα κινδύνου για αρκετές χώρες παγκοσμίως.
![Ανάγκες σε νερό ως ποσοστό των διαθέσιμων εσωτερικών υδάτινων πόρων (Πηγή: https://ourworldindata.org/ [1]).](https://static.wixstatic.com/media/705ec9_3ffbf7d36261479895d7bfe04139cd12~mv2.png/v1/fill/w_554,h_292,al_c,q_85,enc_avif,quality_auto/705ec9_3ffbf7d36261479895d7bfe04139cd12~mv2.png)
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Οργανισμός Περιβαλλοντικής Προστασίας (EPA) σε συνεργασία με τους εμπλεκόμενους στους διάφορους κλάδους των υπηρεσιών και της βιομηχανίας ύδρευσης πραγματοποιεί τα τελευταία χρόνια στοχευμένες δράσεις. Με την έκδοση εγχειριδίου το οποίο επικαιροποιήθηκε πρόσφατα αναδεικνύει και ταυτόχρονα αναλύει διαχειριστικές μεθόδους. Η εφαρμογή, βάσει του εν λόγω εγχειριδίου, αποδεδειγμένα αποτελεσματικών πρακτικών συνεισφέρει ουσιαστικά στη βελτιστοποίηση της εν γένει ορθολογικής αξιοποίησης των υδάτινων πόρων [1].
Αντίστοιχες δράσεις έχουν αναληφθεί και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενδεικτικά αναφέρεται το πρόγραμμα INTERREG EUROPE [2]. Στο εν λόγω πρόγραμμα εντάσσεται το έργο BEST WATER USE που συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και από εθνικούς πόρους των χωρών που συμμετέχουν σε αυτό.
Στο πλαίσιο του εν λόγω έργου, η χώρα μας, σε συνεργασία (σε επίπεδο αρμόδιων αρχών) με τη Βουλγαρία κατήρτισαν Οδηγό όπου παρουσιάζονται ενδεικτικά κάποιες καλές διαχειριστικές πρακτικές που εντοπίστηκαν στη διεθνή βιβλιογραφία. Οι συγκεκριμένες πρακτικές εφαρμόζονται ήδη επιτυχώς σε χώρες της Αμερικής και της Ασίας. Η εφαρμογή τους έχει ενταχθεί στο ευρύτερο φάσμα των περιβαλλοντικών πολιτικών που εφαρμόζεται κατά περίπτωση στις χώρες αυτές και αποσκοπεί στην εξοικονόμηση και στην ορθολογική διαχείριση του νερού [3].
Πέραν της καταγραφής στο πλαίσιο της εφαρμογής των εν λόγω πρακτικών διενεργείται παράλληλα και αξιολόγηση με σκοπό να αναδειχθούν οι βέλτιστες πρακτικές εξοικονόμησης νερού για τις σημαντικότερες κυρίως χρήσεις (υδρευτική, αστική/οικιστική, αρδευτική, βιομηχανική κ.α.) [3,4].
Μέσω της διαδικασίας της αξιολόγησης συγκεντρώνονται χρήσιμες πληροφορίες και δεδομένα. Αυτά εν συνεχεία μπορούν να αξιοποιηθούν ώστε να διεξαχθούν συγκριτικές μελέτες των παραπάνω (μεθόδων διαχείρισης) με αντίστοιχες μεθόδους που εφαρμόζονται σε άλλες χώρες. Με αυτό τον τρόπο, αφενός, μπορούν να προκύψουν χρήσιμα συμπεράσματα ως προς τις από πλευράς αποτελεσματικότητας «επιτυχημένες» πρακτικές. Αφετέρου, η αποκτηθείσα γνώση καταγράφεται και καθίσταται προσβάσιμη. Μπορεί έτσι να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο σε περίπτωση ενσωμάτωσης αντίστοιχων πολιτικών σε άλλες χώρες.
Ως «καλή πρακτική» σύμφωνα με τον επίσημο ορισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, λογίζεται η πρακτική εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από:
καινοτομία, ήτοι εισάγει καινοτόμες, εφαρμόσιμες και δημιουργικές μεθόδους,
αποτελεσματικότητα,
βιωσιμότητα,
διάρκεια,
δυνατότητα αναπαραγωγής σε αντίστοιχες συνθήκες αλλά διαφορετικά περιβάλλοντα και διαφορετικούς χρήστες [3].
Ως πόρος το νερό είναι συνυφασμένο με την ομαλή και εύρυθμη λειτουργία του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος. Η ορθολογική του χρήση στο πλαίσιο της μετάβασης σε πιο βιώσιμα μοντέλα είναι πολύ σημαντική. Η δε υιοθέτηση αποτελεσματικών πρακτικών για τη διαχείρισή του είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.
Εκκινώντας από τους υδάτινους πόρους, τον κυρίαρχο ρόλο τους στη ζωή μας και με γνώμονα την ορθολογική τους χρήση, προωθείται αποσκοπώντας να καλλιεργηθεί στην κοινωνία η κουλτούρα της περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης.
Μέσω της «παιδευτικής» αυτής διαδικασίας, καθίσταται σαφές ότι η διασφάλιση της αειφόρου διαθεσιμότητας των πόρων του πλανήτη, συνεπάγεται και τη διασφάλιση της συνέχισης της ύπαρξης -επί αυτού-του ανθρώπινου είδους.
[1] Σημείωση: Ορίζονται πέντε διαφορετικές βαθμίδες πίεσης στους διαθέσιμους υδάτινους πόρους: <25%: μηδενική πίεση, 25-50%: χαμηλή πίεση, 50-75%: μέτρια πίεση, 75-100%: υψηλή πίεση και >100%: κρίσιμη πίεση.
Βιβλιογραφία
Σχόλια